Ένας εξωγήινος οργανισμός που παίρνει τη μορφή των θυμάτων του εισβάλει σε μια ερευνητική βάση στην Ανταρκτική
Σχόλια:
Είναι κάποιες ταινίες που είναι τόσο κλασσικές και πέρα από κάθε κριτική και σχολιασμό που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο νόημα με το να τις ξανασχολιάσω και να τις προσθέσω στο site, μιας και δεν πιστεύω ότι υπάρχουν και πολλοί ακόμα που δεν έχουν καταφέρει να τις δουν.
Το THE THING του John Carpenter είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική τέτοια περίπτωση. Τι να πεις και τι να γράψεις για μια ταινία που είναι από τις κλασσικότερες στο παγκόσμιο σινεμά Ε/Φ και τρόμου που δεν έχει γραφτεί ήδη τόσα χρόνια;
Η απάντηση σ’ αυτό το ρητορικό ερώτημα είναι απλή: Τίποτα! Όλα έχουν ειπωθεί και αναλυθεί πάμπολλες φορές. Άρα το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να συμπεριλάβει την ταινία για ιστορικούς λόγους στη ΒΔ του και να κρατήσει τα σχόλια σύντομα και περιεκτικά.
Πρόκειται για την πρώτη ταινία της αποκαλούμενης από τον Carpenter «Τριλογίας της Αποκαλύψεως», με τις άλλες δύο το PRINCE OF DARKNESS και το ατμοσφαιρικό IN THE MOUTH OF MADNESS και επίσης είναι η πρώτη ταινία του που ο Carpenter δεν έγραψε ο ίδιος τη μουσική. Ο Ennio Morricone που ανέλαβε το project έκανε ένα απλούστατο αλλά απόλυτα επιτυχημένο ψυχοπλακωτικό soundtrack που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γίνει από τον ίδιο τον Carpenter.
Μιλάμε για την ταινία τα ειδικά εφέ της οποίας έκανε ο τότε 22χρονος Rob Bottin, που ένα χρόνο πριν έφτασε το άφθαστο σ’ αυτόν τον τομέα με τα εντυπωσιακά εφέ μεταμορφώσεων στο THE HOWLING. Ο Bottin κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του με τα εφέ του THE THING, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια νέα σχολή ειδικών εφέ με έμφαση στο gore και στις ψυχεδελικές μεταμορφώσεις, μια σχολή που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα και που ουσιαστικά δημιούργησε καλλιτέχνες ειδικών μέικ απ εφέ όπως τον Screaming Mad George.
Μιλάμε για μια ταινία που καταφέρνει να επαναλάβει με απόλυτη επιτυχία το σκοτεινό κλίμα κλειστοφοβίας και αγωνίας του ALIEN και να το πάει ένα βήμα παραπάνω, προσθέτοντας στοιχεία παράνοιας και καχυποψίας των πρωταγωνιστών, κάνοντας την ταινία να παρακολουθείται από την άκρη του καθίσματος από την αρχή ως το τέλος. Επίσης είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις remake που ξεπερνάει το πρωτότυπο
Νιώθω λίγο αμήχανα γράφοντας όλα αυτά, οπότε το κόβω. Αρκεί να πω ότι δεν θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν συνάνθρωποι μας φίλοι της Ε/Φ και του τρόμου που δεν έχουν δει το THE THING τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους. Αν όμως υπάρχουν, πρέπει να φροντίσουν γρήγορα να καλύψουν τα…κενά τους χτυπώντας μια από τις πολλές φανταστικές εκδόσεις DVD που κυκλοφορούν για να δουν με τα μάτια τους τι ακριβώς σημαίνει «ιστορία» για το σινεμά τρόμου και Ε/Φ.
Διαχρονικό, τρομακτικό, φανταστικό και μάλλον αξεπέραστο. Δε θέλω καν να σκέφτομαι ότι υπάρχει περίπτωση να δούμε μοντέρνο remake που σίγουρα θα είναι κατώτερο και υπάρχει περίπτωση να διαστρεβλώσει την άποψη κυρίως των νεαρών φίλων της σκηνής που ίσως να μην έχουν δει αυτό το μεγάλο έπος ενός από τους αληθινούς Masters of Horror που βρίσκεται εν ζωή.
Όλες οι εκόδοσεις είναι χωρις περικοπές. Όλες είναι πανομοιότυπες από πλευράς extras (υλικό πάνω από 2 ώρες). Η R1 που κυκλοφόρησε πρόσφατα περιέχει αναμορφική widescreen μεταφορά και μερικά αποκλειστικά extras. Η Γερμανική έκδοση δεν περιέχει καθόλου extras. H απλή Βρετανική έκδοση περιέχει μόνο το trailer.
Είναι κάποιες ταινίες που είναι τόσο κλασσικές και πέρα από κάθε κριτική και σχολιασμό που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο νόημα με το να τις ξανασχολιάσω και να τις προσθέσω στο site, μιας και δεν πιστεύω ότι υπάρχουν και πολλοί ακόμα που δεν έχουν καταφέρει να τις δουν.
Το 
Η απάντηση σ’ αυτό το ρητορικό ερώτημα είναι απλή: Τίποτα! Όλα έχουν ειπωθεί και αναλυθεί πάμπολλες φορές. Άρα το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να συμπεριλάβει την ταινία για ιστορικούς λόγους στη ΒΔ του και να κρατήσει τα σχόλια σύντομα και περιεκτικά.
Μιλάμε για την ταινία τα ειδικά εφέ της οποίας έκανε ο τότε 22χρονος 
Μιλάμε για μια ταινία που καταφέρνει να επαναλάβει με απόλυτη επιτυχία το σκοτεινό κλίμα κλειστοφοβίας και αγωνίας του 
Νιώθω λίγο αμήχανα γράφοντας όλα αυτά, οπότε το κόβω. Αρκεί να πω ότι δεν θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν συνάνθρωποι μας φίλοι της Ε/Φ και του τρόμου που δεν έχουν δει το 
Διαχρονικό, τρομακτικό, φανταστικό και μάλλον αξεπέραστο. Δε θέλω καν να σκέφτομαι ότι υπάρχει περίπτωση να δούμε μοντέρνο remake που σίγουρα θα είναι κατώτερο και υπάρχει περίπτωση να διαστρεβλώσει την άποψη κυρίως των νεαρών φίλων της σκηνής που ίσως να μην έχουν δει αυτό το μεγάλο έπος ενός από τους αληθινούς Masters of Horror που βρίσκεται εν ζωή.
